Ang isang pagbaluktot ng mga halaga
Dalawang Pilipino kwento ng tagumpay napuno ang balita sa huling dalawang linggo.
May ng kurso ay ang kagila-gilalas panghihiya ipinasa pababa sa pamamagitan ng boksingero Manny Pacquiao sa Miguel Cotto, nasa proseso pagpanalo ng isang hindi pa nagagawang 7 mga pamagat sa iba't-ibang mga kategorya ng timbang. Presidente Macapagal Arroyo gagantimpalaan kaagad ito na may pinakamataas na parangal bilang sibilyan na ang Philippine pamahalaan ay maaaring magbigay sa. Hindi nito nasaktan na Pacquiao won milyon-milyon sa premyong pera at higit pa sa benta cable, at isang crack sa isa pang boksingero para sa isang whooping 50 Milyon Dolyares ng US. Hindi rin ang katotohanan na muli siya ay tumatakbo para sa Kongreso, reportedly sa isa pang City dahil siya nawala mabigat sa General Santos noong siya huling tumakbo para sa Kongreso. Pacquiao ay ina-heralded bilang ang pinakamahusay na boksingero sa lahat ng oras, besting umano'y legend tulad ng Sugar Ray Leonard at ang pinakamalaking kanyang sarili, si Muhammad Ali. Kung Pacquiao ay hindi buhay at kicking, maaaring siya ay pinalitan Rizal bilang ng National Hero.
Ang iba pang mga kuwento ng tagumpay ay na ng Efren Penaflorida, isang Pilipino na nagdala edukasyon sa daan-daang mga mahihirap mga bata sa slums gamit ang isang pansamantala wooden cart, hiniram na materyales pag-aaral, at isang matapang na pangkat ng mga boluntaryo. Siya ay hindi sikat. Hindi niya magkaroon ng kanyang sariling TV show. Hindi niya magkaroon ng pera. Hindi niya kahit na mayroon na gawin kung ano ang kanyang ginagawa. Siya ay maaaring madaling bilang pinili ng isang landas na karamihan sa mga batang lalaki magtagal, marahil magtrabaho sa isang opisina at umuwi sa isang pamilya. Ngunit, siya ay pinili upang makagawa ng isang pagkakaiba sa buhay ng iba. Para sa pagiging CNN Hero ng Taon siya Nakakuha 100,000 USD, maliit na pagbabago kapag ihinambing sa Pacquiao ni Milyun-milyong. Ngunit sino ginawa ang Pilipino pampublikong gustung-gusto nang higit pa, ang internationally sikat na boksingero sa lahat ng kanyang kayamanan at gayuma nakasakay sa kanyang kotse luxury o ang mapagpakumbaba, hindi alam na tagapagturo sa slums itulak ang kanyang pansamantala wooden cart at tulad ng may patse-patse magpipipa-play ng musika ng pag-asa para sa daan-daang ng mga bata na kayang bayaran lamang umaasa sa kanilang buhay. Bakit dapat itong tumagal ng isang dayuhan upang nakikilala ang bayani kasama natin? Bakit kailangan ang mga parangal at mga pamagat pumunta sa isang tao na Pinaghihiwa mukha ng isa pang tao para sa isang buhay na sa halip na sa isang tao sino ay nakatuon ang kanyang buhay upang makagawa ng isang pagkakaiba?? Ako nawawalang ng isang bagay dito ... huh??
