Ang isang pagbaluktot ng mga halaga

Dalawang Pilipino kwento ng tagumpay napuno ang balita sa huling dalawang linggo.

Nagkaroon ng kurso ay ang pansin paghiya ipinasa pababa sa pamamagitan ng Boxer Manny Pacquiao sa Miguel Cotto, nasa proseso winning isang walang uliran 7 mga pamagat sa iba't ibang kategorya ng timbang. Gagantimpalaan kaagad Presidente Macapagal Arroyo na ito na may pinakamataas na karangalan sibilyan na maaaring magbigay ng pamahalaan ang Philippine. Hindi ito nasaktan na Pacquiao nanalo ng milyun-milyong sa premyong pera at higit pa sa cable benta, at isang crack sa isa pang Boxer para sa isang whooping 50 Milyon Dolyares ng US. Hindi rin ang katunayan na siya ay muling tumatakbo para sa Kongreso, reportedly sa isa pang City dahil nawala siya mabigat sa General Santos noong huli siyang tumakbo para sa Kongreso. Pacquiao ay ini-heralded bilang ang pinakamahusay na Boxer sa lahat ng oras, besting pinaghihinalaang mga alamat tulad ng Sugar Ray Leonard at ang pinakamalaking kanyang sarili, si Muhammad Ali. Kung Pacquiao ay hindi buhay at kicking, maaaring siya ay pinalitan Rizal bilang National Hero.

Ang iba pang mga kwento ng tagumpay ay na ng Efren Penaflorida, isang Pilipino na nagdala edukasyon sa daan-daang mga mahihirap na bata sa slums gamit ang isang makeshift sahig na gawa sa cart, hiniram materyales sa edukasyon, at isang Hardy grupo ng mga boluntaryo. Hindi Siya ay sikat. Hindi niya magkaroon ng kanyang sariling palabas sa TV. Hindi niya magkaroon ng pera. Siya ay hindi kahit na mayroon na gawin kung ano ang ginagawa niya. Maaaring bilang madali na pinili mo siya ng isang path na kumuha pinaka batang lalaki, marahil magtrabaho sa isang opisina at umuwi sa isang pamilya. Ngunit, pinili siya upang makagawa ng isang pagkakaiba sa buhay ng iba. Para sa pagiging CNN Hero ng Taon nakuha niya ang 100,000 USD, maliit na pagbabago kapag inihambing sa Milyun-milyong Pacquiao ni. Ngunit sino ang ginawa ng mga Filipino pampublikong sambahin higit pa, ang internationally sikat na Boxer sa lahat ng kanyang mga kayamanan at kahali-halina riding sa kanyang marangyang sasakyan o ang aba, hindi alam na tagapagturo sa slums itulak ang kanyang makeshift sahig na gawa sa cart at tulad ng pied Piper-play ng musika ng pag-asa para sa daan-daang ng bata na kayang bayaran lamang pag-asa sa kanilang buhay. Bakit dapat itong tumagal ng isang dayuhan upang nakikilala ang bayani sa aming kalagitnaan? Bakit dapat ang mga parangal at mga pamagat pumunta sa isang taong Pinaghihiwa mukha ng isa pang tao para sa may living sa halip na sa isang tao na nakatuon ang kanyang buhay upang makagawa ng isang pagkakaiba ?? Ako ay nawawala akong magkaroon dito ... huh ??

Ibahagi

Mag-iwan ng Tugon