A PAGBABALUKTOT NG mga halaga

Dalawang Pilipino kuwento ng tagumpay na puno ng mga balita sa mga huling ilang linggo.

May ng kurso ay ang kahindik-hindik na kahihiyan kamay down sa pamamagitan boxer Pacquiao on Miguel Cotto, sa proseso ng nanalong isang wala 7 mga pamagat sa iba't ibang mga kategorya ng timbang. Gagantimpalaan kaagad President Macapagal-Arroyo na ito na may pinakamataas na sibilyan karangalan na maaaring magbigay sa gobyerno ng Pilipinas. Hindi ito ay nasaktan na Pacquiao won milyon-milyong sa premyong pera at higit pa sa cable benta, at isang pumutok sa isa pang boxer para sa isang whooping 50 Million US Dollars. Hindi rin ang katunayan na siya ay muling tumatakbo para sa Kongreso, reportedly sa ibang City dahil siya nawala mabigat sa General Santos noong huli niyang tumakbo para sa Kongreso. Pacquiao ay heralded bilang ang pinakamahusay na boksingero ng lahat ng oras, besting di-umano'y mga alamat tulad ng Sugar Ray Leonard at ang pinakadakilang sarili, Muhammad Ali. Kung Pacquiao ay hindi buhay at kicking, maaaring siya papalitan Rizal bilang National Hero.

Ang iba pang mga kuwento ng tagumpay ay na ng Efren Penaflorida, isang Filipino na nagdala edukasyon sa mga daan-daan ng mga mahihirap na bata sa slums gamit isang pansamantala na kahoy na cart, hiniram materyales pang-edukasyon, at isang matapang na grupo ng mga volunteers. Siya ay hindi sikat. Hindi niya magkaroon ng kanyang sariling TV show. Hindi niya kailangang pera. Siya ay hindi kahit na may sa gawin kung ano ang ginagawa niya. Maaaring bilang madaling pinili niya ang isang landas na kumuha ng karamihan sa mga batang lalaki, marahil sa trabaho sa isang opisina at pumunta sa bahay sa isang pamilya. Gayon pa man, siya ay pinili upang gumawa ng isang pagkakaiba sa buhay ng iba. Para sa pagiging CNN Hero of the Year nakuha niya 100,000 USD, maliit na pagbabago kapag inihambing sa Milyun-milyong Pacquiao. Ngunit sino ang mga Filipino sa pampublikong pag-ibig pa, ang sikat na internationally boxer sa lahat ng kanyang mga kayamanan at kahali-halina riding sa kanyang luxury cars o ang aba, kilalang tagapagturo sa slums pagtutulak kanyang pansamantala na kahoy na cart at tulad ng may patse-patse magpipipa naglalaro ng musika ng pag-asa para sa daan-daang ng mga bata na kayang tanging pag-asa sa kanilang buhay. Bakit dapat itong tumagal ng isang dayuhan upang makilala ito bayani sa ating paligid? Bakit kailangan ang mga parangal at mga pamagat pumunta sa isang taong break mukha ng ibang tao para sa isang buhay sa halip ng sa isang tao na may dedikado ang kanyang buhay upang gumawa ng isang pagkakaiba ?? Ako nawawalang ng isang bagay dito ... huh ??

Ibahagi

Mag-iwan ng isang Sumagot